Waar is de ingang?

Gisteren moest ik mijn dochter ophalen van de peuterspeelzaal (zoals iedere dinsdag en woensdag). Alleen deze keer kreeg ik ongeveer een half uur voor ik weg zou gaan een berichtje in de ouderapp. De gebruikelijke ingang was niet toegankelijk, omdat ze daar met de straat bezig waren. We moesten nu via het schoolplein naar binnen. Mijn eerste (en enige reactie): stress. Als ik langs fiets, zie ik altijd wel waar de ouders van de basisschoolkinderen staan te wachten, maar ik had geen idee waar de ingang van het hek zit en welke deur ik vervolgens naar binnen moest nemen.

Bij zo’n situatie zijn er opeens zoveel losse onzekere/nieuwe dingen die ik niet van tevoren helder kan krijgen. Dat wordt het pas als ik daar aankom. Maar dat betekent dat je in het moment ergens op moet inspelen, dat maakt het zo onzeker. Want wat als ik de ingang van het hek niet vind? Of als ik de verkeerde deur naar binnen neem en op een hele andere plek in het gebouw kom? Wat als ik eenmaal binnen niet in één keer de goede weg neem? Wat als ik ergens een verkeerde kant op loop of aan een hek of deur ga staan trekken die niet open wil? In mijn hoofd ziet het geheel van de situatie er super ongemakkelijk uit. Ik bedenk hoe het over kan komen op anderen als ik iets verkeerd doe.

Al die vragen en onzekerheden maakt dat zoiets simpels van tevoren zo stressvol wordt.

Ik herken dit wel vaker bij mezelf. Ik moest denken aan de keer dat ik naar het ziekenhuis moest voor het trekken van mijn verstandskiezen. Ik was van tevoren wel zenuwachtig, maar niet voor de ingreep zelf. Daar was ik totaal niet mee bezig. Ik was alleen maar bezig met de weg naar het ziekenhuis, het lopen vanaf de bushalte, het vinden van de juiste ingang, dan de juiste balie of automaat en dan in het ziekenhuis naar de juiste plek lopen. Het trekken van een kies leek er niets bij.

Zo kunnen ‘randzaken’ opeens een soort hoofdzaken worden. Drempels die je eerst over moet. Zolang die drempel niet is genomen, lukt het vaak ook niet om verder te kijken. Eenmaal aangekomen bij de peuterspeelzaal bleek het heel eenvoudig en was ik haar gewoon weer aan het ophalen. Eenmaal op de juiste plek in het ziekenhuis was ik wel degelijk een beetje zenuwachtig voor het trekken van mijn kiezen.

In het specifieke geval van gisteren was er wel een groot voordeel. Naast het schoolplein is een grote speeltuin waar je toegang voor moet betalen. Dat schijnt een hele leuke speeltuin te zijn, maar ik ben er zelf nog nooit met de kinderen geweest. De hoofdzakelijke reden? Ik weet niet waar de ingang precies zit. Maar, nu ik zo dichtbij was, kon ik het rustig bekijken en heb ik de ingang gezien. Kan ik daar eindelijk een keer met een gerust hart naartoe.