Begrafenis

Dan toch eindelijk de beloofde begrafenisblog (klinkt heel ongezellig, maar dat bleek toch echt de wens op Insta). De volgende blog zal wellicht wat meer zomers zijn.

Het is alweer een tijdje geleden, maar 'laatst' had ik voor het eerst sinds lange tijd weer een begrafenis van iemand dichtbij. Ik kwam erachter hoe ingewikkeld dit blijkbaar kan zijn. Ik probeer jullie een beetje mee te nemen in mijn ervaringen en gedachtes.

In de auto opweg naar de begrafenis ontstond een gesprek met mijn man over condoleren. Ik vroeg me af: wanneer condoleer je iemand? Is er een soort 'rangorde'? Wanneer benader je zelf iemand of word je benaderd? Als je wordt gecondoleerd, wanneer condoleer je terug of zeg je gewoon bedankt? En wat als je geen idee hebt wie de persoon tegenover je is? We kwamen erachter dat er een enorm grijs gebied is waarin je op gevoel bezig bent. Maar ja, laat precies dat een ding zijn als je het lastig vindt om (het gebrek aan) sociale regels en de grijze gebieden daarin aan te voelen.

Ik probeerde van te voren een beetje de verschillende aanwezige personen bij langs te gaan om vast een beetje een plan van aanpak te kunnen maken. Alle scenario's had ik wel zo'n beetje bedacht. Toch was het op het moment zelf anders. Regels die ik voor mezelf had bedacht paste ik in het moment aan als dat beter leek. Ik kwam erachter dat iemands lichaamshouding ook uitmaakt, of bijvoorbeeld of iemand een kring afgaat. Misschien dat ik toch een soort gevoel ervoor aan het ontwikkelen was. Het kon ook niet echt anders, vaste regels werken niet echt, omdat het zo'n vaag grijs gebied is. Dat vraagt om improviseren. Misschien heb ik dingen wel verkeerd of ongemakkelijk gedaan (zo voelde het in ieder geval soms wel), maar ik bedenk dan maar dat waarschijnlijk niemand daar echt mee bezig is op zo'n moment. Wat voor mij ongemakkelijk voelde, hoeft voor een ander geen opvallend moment te zijn.

Uiteindelijk is zo'n dag best intensief. Dat is een begrafenis natuurlijk sowieso voor iedereen.  Voor mij was het vooral intensief om de hele dag met al die vragen bezig te zijn, alles te observeren, analyseren, allemaal nieuwe mensen te zien, namen proberen te onthouden, ongemak omdat je erbij hoort maar net op een onbekende manier, toch ook die emoties die ik voel (vooral die van anderen die ik dan kopieer).

Met al die mooie, bijzondere en ontroerende momenten vond ik het lastig dat ik het niet kon herbeleven ofzo. Er gebeurt zo veel op zo'n dag dat het lastig is om te verwerken. En ik verwerk dingen het liefst door ze her te beleven, door de emotie weer te voelen. Maar het moment is zo snel weg. Je gaat daarna zo snel over op de orde van de dag. Dat vind ik lastig. Alsof ik het niet bij kan benen en het tussen mn vingers doorglipt.

Inmiddels zijn we dus al weer een tijdje verder en heb ik van al bovenstaande dingen geen 'last' meer. Het verwerken gaat uiteindelijk toch automatisch. Na zo'n dag ben ik moe en zit mijn hoofd vol, maar dan heb ik vooral even een goede nachtrust en wat tijd nodig, dan lost dat zich (meestal) vanzelf wel op. Dit is ook wel herkenbaar bij andere (grote) gebeurtenissen, dat het zo snel gaat dat mijn verwerkingssnelheid dat niet bij kan benen. Dan probeer ik heel erg terug te komen in het moment en het gevoel van dat moment, maar dat lukt nooit echt goed.

En o ja, voor mij de gouden tip: alles wat in mijn hoofd zit op papier zetten. Dus bij dezen.